12 Aralık 2015 Cumartesi

Bende ki aşk değil ibadet Elleri sevdi nihayet Ben ebedi saadetten kovuldum..


  Kızıl artık hiç bir sosyal mecra da olmayacak.. Sebebini anlatayım mı sana okuyucu ?
Tükendim.. Şimdi gel dese nerdesin diye sormam onu bulurum. Demiyor tükendim..
En huzurlu uykularım onun yanındayken uyuduklarımdı. Ve bir hiç yüzünden gitti.
Değdi mi gittiğine ?
Gerçekten merak ediyorum.. Gittiğine değdi mi ?
Huzursuz uykularıma değiyor mu ya da gerçekten.

Gitmeyecek gibi gelmeye gerek var mı ? Ya da hiç sevmemiş gibi gitmeye..
Emin olacağım hiç tanışmamış gibi olduğumuza. Görmeyeceğim artık ve susturacağım kalbimi de dilim gibi bir gün. Seni yok edeceğim işte. Bugün sen hayatına devam edebiliyorken benim gözyaşlarım sana akıyorsa yarın benim için yeni bir gün olacak... Sensizliği öğreteceğim adım adım kendime. Hayaldi diyeceğim ve geçeceğim. Ben sevdiklerimi hep kalbimde sakladım ve bırakıp gitmedim yarı yolda. Gittiğin için gideceğim bende. Hiç sevmemiş olduğun gibi gideceğim. Kokunu özleyerek gideceğim.

Yine kendimi kandırıyorum. Ben bütün kimsesizliğim de sevdim seni ve asla unutmayacağım.
Unutmak için sevmedim kokunu bil. Seni unutup sadece öyle bir insan ol diye sevmiyorum. Seni sensiz sevebilecek kadar güçlüyüm ve ruh hastasıyım. Adım adım tüketecek bu sefer sevgin. Ama ben hep sevgilerde tükendim merak etme. Kalbimi sende tamamladım ve sende bıraktım tamamen. Ve bu yüzden korkulan olacak. Beni stres değil sen tüketeceksin.
Beni hastalık değil senin hasretin tüketecek. O son gün hala ardıma bakışımda ki ümidim tüketecek biliyorum. Geleceğin umudu yok edecek beni. Toprakta bile bununla yaşarım belki kim bilir.
Sana okuyamayacağın bir mektup yazıyorum. Yerini bile bilmediğin bir mektup yazıyorum. Haberin olmayacak bir mektup bu.

Sevdiğim, Gün Işığım, Hayatımı anlamlandıranım..
Sen bunu okumayacaksın. Ve ben bunu yazarken biliyorum.
Sen benim cehennemim değil, cennetimdin.
Seninle her anım aslında cennetti benim için..
Hatalarımı kabul etmediğimi öğrenmiş olmalısın artık. Ben seni kaybederek hayatımın hatasını yaptım.
Cehennemi kendi ellerimle getirdim kendime. Ateşlerde yanmak hakkım.
Yanında olduğum ve güneşi seninle karşıladığım her sabah şükrettim Allah'a.
Seni ondan çok mu sevdim de elimden aldı bilmiyorum. Ama yalan söylemedim onu biliyorum.
Dualarımda seni sevdiğimi anlattım ona da.
Her gece yanında uyurken de şükrettim. Sana her dokunuşum da yine şükrettim.
Ve yine yalnız uyuduğum gecelerde dualarımda sen vardın.
Sana yalan söyledim evet. Sen benim cehennemimsin derken yalandı bu.
Sen varken ben bir kuş misali bulutların arasındaydım.
Biliyor musun o sabah hissediyordum bir daha seninle uyuyamayacağımı ve sana dokunamayacağımı. Ama boş yere kuruntu yapma diyordum kendime.
Keşke daha sıkı sarılsaymışım felan demeyeceğim. Keşke ayrılmasaydım o gün yanından ama. 
Seni suçlamaya bile kıyamıyorum inan. Ve ben sana kıyamazken sen nasıl kıyabiliyorsun bana böylece. Sana demiştim ki insanlara güven. Bir gün doğru insan çıkacak karşına ve diğer herkesi unutacaksın diye. İnsanlara güven.. Biri sana herkesi unutturacak. O ben olamadım ama beni affet..