15 Mayıs 2014 Perşembe

Umudun ve tükenmişliğin son adresi. Facianin son adresi SOMA

 
  Sevinemiyorum hiçbir şeye veya üzülemiyorum acılara. Son günlerde toprak altında gibiyim nefes alamıyorum herkes gibi bende. Gözlerimi kapattığım an aklıma ölenler geliyor. 284(!) kişi dile kolay ama insana zor. 284 tane aile şimdi babasız belki. Herkes aslında kendi babası, abisi, kardeşi, eşi, oğlu, akrabası gibi izliyor haberleri. Bize bunu yapmaya hakları yoktu. Arada sırada birileri çıkıp saçmalıyor. Yılda iki kez denetimden geçiyordu böyle olmamalı diyor. Insanın kanı donuyor. Orası mükemmel bir işletme dahi olsa hatasız bile olsa 284 tane insana mezar oldu. Bilmiyoruz belki daha fazla. Umutlar tükendi denildikçe hepimiz yanan bir mum gibi eriyoruz, tükeniyoruz tıpkı o umutlar gibi. Ama kimse inanmıyor bittiğine. Anne oğlunu bekliyor çıkacak diye çocuk babasını. Her geçen saat yakınlarımız çıkmadığında belki geliyor aklımıza belki yaşıyordur. Denetimleri anlatıyor işçiler madene inmeden mangal partisi başında geçen
denetimleri. Ve birileri birşeyleri gizliyor bizden. Sayıları gizliyor olanları gizliyor nedenleri gizliyor. Binlerce insan milyonlarca insan bekliyor biri sağ çıkacak umut devam edecek diye. Sarıldığımız, sarıldıkları tek şey umut. Ve bir açıklama geliyor işletmeden umudumuz kalmadı diyor. Bizim umutlarımızı yıkmak için... Birileri konuşuyor bu işin kaderi bu diye kendi doğmadan önce olan olayları anlatıyor bizi kandıracakmış gibi, bir şekerle avutabilecekmiş gibi. Kışın sobamızda kor olurdu emekleriniz, Mayıs'ta yüreklerimize kor düşürdünüz. Mekanınız cennet olsun babalarım, abilerim, kardeşlerim. Siz toprak altında bizim için çalıştınız inşallah bizde üstünde sizin için savaşabiliriz. Cennetten bize el sallayın olur mu ? Ve bize hakkınızı helal edin... 

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Benimde söyleyeceklerim var.