25 Haziran 2013 Salı

Keşke parçalanmak yerine ayrılmış olsaydık.. Sadece

Geveze'm..
Şu 9 ay boyunca hep yanımda olup beni dinleyen insan.
Ve giderken beni paramparça eden insan.
Böyle olmayı hak etmeyecek kadar sağlam olduğuna inandığıma bir dostluğumuz vardı. Yada ben öyle sanıyordum. Sanırım ben öyle sanıyordum. Şuan yine her gidişte hissettiğim, düşündüğüm şeyi düşünüyorum. Kesinlikle beni üzmek istemediğin için uzaklaştın benden ve okuldan.. Kanser misin daha bilmiyorum ama kanser değilsindir. Muhtemelen yine beni takmadığın için uzaklaştın yani bir şey olmaz ya ne olacak konuşmasam zaten çok önemli değil demiş olabilirsin. İşte benim sorunum hep buydu benim için değerli olup bana değer vermeyen insanlar için hep ağladım üzüldüm. Ve onlar hiç bir şey olmamış gibi, sanki hayatıma girmemişler gibi çıkıp gittiler. Ve arkada kalan onlar için hiç önemli olmadı. Şimdi hangi küllerden yeniden doğacağımı bilmiyorum ama yeniden doğacağımı biliyorum. Sensizde ayağa kalkabileceğim çünkü bana düşmemeyi öğrettiler senin gibi ufak tefek şeyler için yıkılacak kadar güçsüz değilim. Hala sana ve senin gibi bir sürü insana direniyorum, mecburum. Ama hala canım acıyor....



                                                                    ***

Şu an Zencilerde kalıyorum. Okul bitene kadar buradayım. Jelibon da zencinin ev arkadaşıyla çıktığı için oda burada zaten gelme sebebimiz bu.. Ve gerçekten huzurluyum ilk defa yalnız olduğumu hissetmiyorum yani.. Adana topraklarını gözlüyorum öyle özledim ki evimi odamı arkadaşlarımı gerçekten uzaklaşınca anlıyormuş insan. Kumral zaten burnumda tütüyor en çok onu özledim sanırım ya. Zaten oda beni özlemiş olacak ki her gün konuşuyoruz. BuKa'yı çok özledim mesela ama oda ağustosta gelecek. Aman Tanrım evi çok özlemişim ya.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Benimde söyleyeceklerim var.